beberape minggu lepas, hati sangat terkesan dengan kate2 dan perbuatan sesorang.. aku tak marah dia tapi aku sangat sedih & kcik ati krane kate2 itu dr dia.. orang yang baik, yang rapat ngan aku.. kalu kate2 tu dari orang lain yang tak rapat dengan aku, mungkin aku takkan kisah sangat.. tapi dari mulut nye perkare itu..
punca yang bagi aku tak spatut nye menjadi alasan ape yang dia buat.. hanye kerane skecil itu.. kalau ye pon dia tak puas hati ngan aku pasal 'perkara tu', bagi aku, terus terang lah ngan aku sndiri.. tak pelu lah dia nak pegi cakap kat orang lain.. aku takkan marah kalu dia terus terang ngan aku.. malah dah bekali2 aku bagitau dia, kalu ade ape2 yang tak puas ati, ade ape2 masalah, terus terang ngan aku.. tapi ape yang dia buat, dia cakap ngan orang lain ape yang tak puas ati ngan aku..
bende yang bagi aku tak seharus nye dia buat.. kalu selame ni aku boleh jaga dia, maruah dia, name dia bile ade orang 'cakap' tentang dia, pertikai kan dia, kenape dia tak boleh nak jaga name dan maruah aku.. mungkin aku yang salah, tapi at least terus terang ngan aku dan tak pelu lah nak pung pang sane pung pang sini pade orang lain.. and cakap ape yang aku tak buat..
demi Allah, aku betul2 kecik ati.. bile aku mesej 'sound' dia, tak spatah maaf pun yang kua dari mulut dia.. bile jmpe, macam dia nak baik2 tapi tak berani nak tego aku coz mungkin dia rase aku marah lagi ngn dia walau aku dah maaf kan dia.. mungkin sebab aku tak pandang dia, dia rase aku marah dia.. dia faham yang bile aku marah sorang tu, aku takkan dapat pandang wajah orang tu.. aku dah maaf kan awal2 lagi dari aku mule taw ape yang dia buat tu, tapi aku masih tak dapat nak pandang wajah dia coz aku terlalu kecik ati dengan ape yang jadi and aku cume nak aja dia supaye tak ulang lagi ape yang dia buat tu.. dan mungkin jugak kerane keegoan aku..
hakikat nye..
aku rindu gaduh ngan dia.. mane tak nye, kami memang pantang jumpe.. asal jumpe je mesti 'gaduh'.. dia pulak suke benor nyakat aku.. asal nampak aku @ jumpe aku je, mesti dia 'cari pasal'.. saje nak aku marah dia..
kate orang, jike ade something hurt between people, it is better to be apart for awhile to find peace and to think rationally.. once everything in 'peace', and once ready, confront each other and discuss nicely and rationally..
memang beberapa lame lepas pekare tu jadi, kami tak bejumpe, masing2 sibuk.. aku dengan kursus aku, dia dengan kursus dan pskpp dia.. kelmarin, dia pulang ke skolah.. separuh dari ati aku hepi bile dia pulang.. tapi dalam mase same aku masih lagi tak dapat nak pandang dia.. mungkin sebab ati aku masih lagi terase and kecik ati dengan ape yang jadi.. walau pade hakikat nye, aku nk sangat pndang dia.. dan aku rindu dia, sahabat aku..........







